Een ontspannen week aan het strand van de oostelijke laars vloog voorbij.
De boel werd ingeladen en de rit ging naar de rechterkant van de laars. De geboekte stacaravan bevindt zich in Lazio, letterlijk aan de rand van het Braccianomeer, dertig kilometer boven Rome.
De rit gaat dwars door een heel mooi, bergachtige streek en halverwege rijden we door L’Aquila. Het was hier waar een aardbeving een half jaartje geleden toesloeg en de oude binnenstad vernietigde.
Een deel van de bewoners leeft sindsdien in tenten. Een vreemde toestand in een land wat zeker niet op ons eigen land achterloopt. We praten erover onderweg, maar komen niet boven het lawaai van een passerende Lamborgini uit.
Alles blijkt betrekkelijk.
(Maar wat een geluid kwam er uit die zwarte wagen!)

Een eerste week is altijd prettig om even bij te komen. De boeken gingen er in een hoog tempo dooreen. Tussen Dan Brown en zijn collega’s door gaan we in de streek aan de Adriatisce kust kijken naar interessante plaatsjes en nemen deel aan wijn-, kaas- en worstproeverijen.
Marce (je zgt ‘Marke’, dus niet op z’n Frans) is erg vriendelijk, net als de bevolking die vrijwel uitsluitend Italiaans spreekt (wel op z’n Frans dus).
We zagen grotten, markten, mooie landschappen en slenterden door de hoofdstad Ancona waar onderstaande mannetjes de dorst aanwakkerden.

De oplettende bezoeker had de laatste tijd al gemerkt dat het rustig was in deze hoek van het internet.
Zoals al eens opgemerkt is voor ons de zomervakantie al een tijdje aan de gang. Omdat de thuisbasis er verlaten bijlag gedurende de eerste tijd leek het wat onandig om dit op internet te plaatsen.
Nu er weer toezicht op huis en haard is kunnen we u melden dat we ons al enige tijd in het land van pasta en zoutloos brood bevinden.
Deze site is voor onszelf een soort dagboek geworden, maar kijkt u met terugwerkende kracht mee naar de ontdekkingen van de afgelopen tijd en ook de komende week.
Zo was er net als vorig jaar een bezoek aan Bologna: De stad van Ducatti brommerts en natuurlijk Bolognaisesaus had net een hittealarm toen we er aankwamen: 43 graden was het er. Wat een geluk dat we naast de beroemde scheve torens de beste Gelateria van de ons bekende wereld wisten!
Ook de airco in hotel Alloro verdient een prijs!
Terwijl de avond vroeg inviel liepen wij nog een rondje terwijl de wind ons verkoelde met 37 graden…

Eigenlijk willen we nooit volwassen worden. Gewoon lekker gek doen, samen met prettige mensen leuke dingen ondernemen. Dat willen we al lang van voor we volwassen werden.
Vanaf vandaag is er echter één ding in ons leven volwassen geworden: Het trouwboekje.
Ongelofelijk dat dat alweer achttien jaar oud is vandaag…

Onze nicht wordt groot! Sinds kort is Fenna voorzien van twee heuse tanden! Een moment om oom en tante eens te laten zien wat je allemaal in je mars hebt dus. Nou ja: Op de foto zat madam niet echt te wachten, maar zolang ze nog blij te maken is met een soepstengel is het allemaal nog goed te overzien.

Onze zuiderburen (Jaja, dat zijn Belgen, maar zelf zeggen ze Vlamingen en Walen), willen tegenwoordig dat de Westerschelde verdiept wordt. Er kunnen dan nog grotere boten naar Antwerpen om daar alles te lossen.
Nu heeft onze Raad van State bepaald dat het niet mag: Land en omwonenden zijn er niet bij gebaat. Oke, einde oefening denk je dan. De RvS is er uiteindelijk voor de gewone man en vrouw en als de regering domme dingen verzint dan zetten zij de boel gewoon stop.
Maar nee: De buren zijn nu boos! Denken niet aan ons als omwonenden en zouden als ze wel verstandig zouden zijn, hun eigen Zeebrugse haven kunnen pimpen. Vanaf onze stranden hoor dje de hijskranen momenteel roesten, dus wat is het probleem?
Nee, de buren willen nu dingen uit onze streek boycotten! Niet dat ik het niet eten van mosselen niet begrijp, maar de keus is wel vreemd. Gaan we nu over en weer flauw lopen doen? Kleine kinderen zou je er een pak voor op de Pamper geven…
Alhoewel: Het zogenaamde ‘Jupiler bier’, het veel te veel bruisende Spa rood, de dikke kop van de koning op mijn Euro muntjes, het altijd in de weg liggen als je met vakantie wil, de eeuwige jacht op gele nummerplaten van de politie…
Er is toch wel genoeg voorhanden om te boycotten als ik het zo overdenk…

Lang geleden, nog voor we een computer hadden zelfs, had ik erg veel last van longproblemen. Sinds een jaar of twaalf is dat voorbij, Voornamelijk door ander werk en andere huisdieren. Dat het allemaal toch gevoelig blijft bleek wel na het slijpen van de laatste betontegels voor de tuin. Niet door mijzelf, maar wel in m’n aanwezigheid gingen er dertien onder de haakse slijper door. het resultaat is prima, al is onze zwarte auto er wit van geworden en kan ik voor het eerst in jaren weer aan de Ventolin…

Het vervolg van een berichtje van bijna drie jaar geleden op deze pagina…
In september ‘06 [KLIK] had ik fraaie plaatjes gemaakt van het passerende REM eiland. Het was op weg naar de sloper in Vlissingen-Oost. Die firma had meteen de meerwaarde in de gaten en sloopte alleen het onderstel. Het bovenste deel gaat nu weer opgeknapt worden, om uiteindelijk in Amsterdam geplaatst te worden. Gisteren was het zelfs in Nova [KLIK]. Het kan vreemd lopen met radio relikwieën. Misschien is de Norderney van good old Veronica iets om er naast te parkeren?
Dit bericht geeft me meteen de gelegenheid om één van m’n favoriete plaatjes te her-plaatsen: Het laatste reisje van het onderstel van het REM eiland…

Het komt niet vaak voor dat ons Provinciale Sufferdje snel is met berichtgeving, maar ditmaal hadden ze beter even gewacht. Een feestje regelen was leuk, een tweede feestje moet nog leuker zijn, maar kost nogal wat tijd. Het vandaag geplaatste bericht staat dan ook al in de krant voor een aantal mensen geïnformeerd of gevraagd zijn. Liever had ik de publicatie dan ook nog even niet gezien (en een juiste schrijfwijze van mijn naam was ook wel aardig geweest).
Nou ja: 6 november bouwen we een feestje, schrijft u het alvast op de keukendeur? De rest hoort u dan na de zomer wel!

Alweer een paar jaar geleden schreef ik over het eeuwige wachten aan de telefoon.
vandaag was de irritatie hier weer helemaal in top! De onlangs binnengevallen jaarafrekening van het nutsbedrijf geeft recht op subsidie: Zo komt er nog een beetje geld terug van de zonnepanelen!
We zijn vorig jaar officieel erkend als stroomleverancier, vandaar de vraag wat er nog financieel binnenkomt. De stroomboer heeft uiteindelijk ook stroom uit onze casa doorverkocht.
Dan moet je gaan bellen: de hele papierwinkel er weer bij en na veel formulieren blijkt de netwerkbeheerder al bijna een jaar niet op het ‘akkoord’ knopje te hebben geklikt. De dames van Delta zijn mogelijk aan het kaarten, want na vijf minuten pas komt er eentje aan de lijn (en verbreekt die na het vragen om een postcode).
De volgende dame neemt na 14 minuten en 45 seconden op en luistert aandachtig om vervolgens te verklaren dat ze het niet weet en ‘zal terugbellen’.
Ik denk erover om zo’n antwoordcomputer te lenen de komende dagen, want de neiging om dan ‘alle medewerkers zijn bezet’ te gaan roepen is ruimschoots aanwezig.