
De datum van vandaag zal altijd wel bekend blijven als een radioherinnering.
Op deze dag gingen in 1974 Veronica en Noordzee een andere kant op. Ik weet nog
dat ik de laatste minuten van Noordzee hoorde op m'n groene transistorradio.
Ooit voor een tientje bij ter Meulen in Rotterdam besteld. Deze laatste twee uur
staan overigens nog altijd op onze andere pagina.
KLIK HIER als
je het wil terughoren. Wel lachen die taalverkrachters die bij zeuventien graden
op de Neurdzee zitten en de forrrmatie aan de andere kant van de ruit gaan
draaien! Na die datum was het afgelopen met de muziek, Veronica werd een 'nette
omroep', maar bij Noordzee ontstonden warme banden met Libie. De piraten
handelden namelijk ook in afluisterelectronica en andere hoogwaardige spulletjes
waar menig kamelendrijver tot dan toe nog nooit van had gehoord. Libie was niet
het toonbeeld van Westerse Beschaving en alles werd door Westerse
inlichtingendiensten nauwlettend gevolgd. Alle zendapparatuur van het schip werd
in Tripoli opgebouwd en de boot werd door Libische straaljagers als schietschijf
gebruikt. De contacten tussen de eigenaars van Noordzee en de Libiers bleven
goed en zo werd door deze heren vanuit Zwitserland veel aan Khadaffi geleverd.
Onder andere een bomontsteker die later de PanAm vlucht boven Lockerbie naar
beneden liet ploffen. De bom werd in een Toshiba 'Bombeat 453' portable radio
ingebouwd die weer in een Samsonite koffer ging. Alleen de naam van de Toshiba
is sindsdien al legendarisch.
Pas vorig jaar kwamen alle details boven, nadat vroegere piratenbaas Edwin
Bollier een paar miljoen dollar en een nieuwe identiteit kon krijgen in ruil
voor een wazige getuigenis. Zelfs George Bush was zijdelijngs betrokken bij deze
praktijk, waar Bollier overigens geen gebruik van maakte...
En zo blijven de radiopiraten ons voorzien van spannende avonturen!

De hele middag mocht ik onder leiding van een aantal geschied- en bouwkundig
onderlegde mensen een rondje lopen door onze eigen stad... Als een soort toerist
in je eigen woonplaats dus versteld staan van allerlei dingen die je dagelijks
ziet, maar nooit ziet eigenlijk. Heel leerzaam en leuk. Dan is het mooi om in
een stad met een forse geschiedenis te wonen: Van vijftiende eeuwse bouwwerken
tot hedendaagse missers: Van alles kom je tegen. Ook de randverhalen maken het
interessant. Het huis in de Spanjaardstraat waar de slavenhandelaar woonde
bijvoorbeeld. Toen de door de VOC geïmporteerde kaurischelpen uit de gratie
gingen heeft hij er duizenden in de achtertuin gestopt. De huidige eigenaar
heeft er potten vol van. Ook de bewoner van de vroegere glasfabriek aan de
Blinde Hoek kan hiervan meepraten: Nog steeds komen er kralen uit de grond die
ooit gemaakt werden voor de aanschaf van slaven. Vooral de kleine bruine
kraaltjes (derde van rechtsonder op
deze link) waren erg populair in Afrika in de WIC tijd! Onze stad heeft dus
opmerkelijke inwoners gehad. En nog steeds...
Hieronder wat Kaurischelpen uit bovengenoemde achtertuin. niet genoeg voor een
slaaf, want per persoon kostte die 40 kilo van deze schelpen...

Het is zeker geen nieuwe site waar ik deze week samen met Rick weer van
genoot. Het is een webcam op één van de bekendste zebrapaden ter wereld: Abbey
Road in Londen. Met name de zebra is bekend. Een afbeelding van The Beatles,
lopend op deze zebra in de zomer van 1969, sierde de LP hoes van de gelijknamige
plaat. Ook al is het inmiddels 39 jaar later, de zebra is nog steeds bekend!
Gisterenmiddag zaten we, beiden thuis, op hetzelfde moment te gluren naar de
vele toeristen die op bedevaart gaan naar deze zebra. Met name een groep
Chinezen haalde stunten uit. Ze hebben niet in de gaten dat de hele wereld mee
kan kijken via
deze link.
Wel opmerkelijk: 'Here comes the sun' en 'Come together' zijn nummers op de
langspeler en beide zijn van toepassing!

De afgelopen maanden zagen we weer veel van Europa. Voorlopig gaan we maar
weer een beetje rustig aan doen vrees ik. Niet dat we uitgekeken zijn overigens!
Dat er toch ook risico's aan rondreizen zitten bleek gisteren wel weer in
Madrid: Meer dan 140 mensen overleefden een vliegtuigongeluk niet. Op precies
die plaats ontving ik één van onderstaande berichtjes. Leuk om welkom te zijn,
maar misschien nog leuker om daarna weer gezond en wel thuis te zijn...

Dat de commerciële tv zenders niet mijn ding zijn is al lang duidelijk. Op
een kwalitatief goed programma zul je ze zelden betrappen. Meer lijkt het een
strijd om het laagste niveau onder het maaiveld te halen. Dat scoort bij
adverteerders! In die gedachte heeft RTL binnenkort de familie van René Froger
bereid gevonden om een maand lang op bijstandsniveau te gaan leven! Dat viel
vast niet mee om zulke mensen te vinden, want iedereen in dit land heeft nou
eenmaal drie keer modaal...
Een hele opgaaf voor René en die blonde van 'm: "Behalve dat dit voor ons gezin
een leerzame ervaring is, kunnen we hiermee ook aandacht vragen voor de
Voedselbank", licht de zanger toe. Alle luxe wordt ingeleverd! U begrijpt: De
tranen staan in m'n ogen...
Bij RTL vinden ze het 'Moedig'. Acht afleveringen lang moeten eten van Aldi is
niet niks natuurlijk...
Beter zou zijn als RTL eens echt de ellende van veel mensen zou filmen. Beter
dat die eens geholpen zouden worden.
Dan hoeven die arme Frogertjes zich bovendien ook niet op te offeren en te
verlagen tot het niveau van mensen die ze toch niet kennen.

Tijdens de vakantie las ik
De Mannetjes Van De Radio. Dit boek over 40 jaar popradio in Nederland
bracht me voor de -tigste keer terug naar de tijd van Radio Veronica. Zoals al
eens eerder hier neergetikt heb ik in 1982 weleens wat dingetjes van het schip
gepikt. Het lag toen bij een sloper, dus een handje helpen kan nooit kwaad...
Na het boek gelezen te hebben ging ik op zoek op zolder: één van de geroofde
dingen was een met een lettertang gemaakt bordje wat bij de belangrijkste knop
op het schip had gezeten. Puur symbolisch dus en daarom indertijd in m'n zak
gestopt. Door de taalfout twijfelde ik al vaak aan de echtheid, maar vanavond
kwam op die vraag een antwoord van Juul Geleick. Ooit technicus bij Veronica in
de tijd dat ze nog dobberden. Het is origineel. Ik blijf het dus maar bewaren
dit kleinood.
Al begrijpt Juul dit niet.
En mijn vrouw al evenmin.
En U als bloglezer ongetwijfeld ook niet...

We zijn er weer.
Met gepaste tegenzin, maar blij dat het soepel en vlot verliep waren we
gisteravond laat weer in ons stenen huis. Dit na twee weken in Tupperware. We
vroegen ons op voorhand af of de Oostkust van Italië verder weg zou zijn dan
Barcelona vorig jaar. Het antwoord is zowel ja als nee: Barcelona is honderd
kilometer verder, maar de Po Delta is een half uur langer rijden. Zo deden we er
gisteren vijftien en een half uur over, waarbij we toch echt gestopt zijn om te
tanken en te eten.
Prima weer en ondanks de drukte geen oponthoud bij grenzen en tunnels. Vooral de
Gotthardtunnel kan de boel nogal ophouden, maar gisteren dus niet! De ingang van
deze gevreesde schakel tussen Italië en de rest van Europa mag daarom met z'n
zuidelijke ingang op de foto hieronder
Het is maar één buis, vandaar die eeuwige files.
-En nu maar weer gaan peinzen over de volgende vakantie-

Vandaag vieren we op onze laatste complete vakantiedag feest: Maria is aan
d'r hemelvaart toe!
De Italianen nemen dit erg serieus en lopen al vroeg in optocht rond te
springen. Er is muziek, alles is versierd en een levensgroot tafelvoetbalspel is
aan de gang. Er is er maar eentje die het laat afweten: De zon (en Maria zelf
dan, maar die is waarschijnlijk al onderweg op d'r lange reis). Twee weken
geleden wilden we al in Zwitserland feesten, maar toen we daar naar
festiviteiten en vuurwerk in Luzern wilden viel de jaarlijks op 1 augustus
gevierde nationale feestdag erg in het ruim aanwezige regenwater.
Hier is nu dus geen zon, maar koud kun je het niet noemen: Zweten op het terras.
Vandaag gaan we op het gemakje alles gereedmaken voor vertrek morgenochtend. We
wachten de Gotthardtunnel af om de thuiskomsttijd te voorspellen. Bij grote
drukte komt er nog een nachtje Basel bij, anders gaan we in een ruk naar huis.
De 1400 kilometer vallen uiteindelijk wel te overbruggen, zeker als je toch
Duitsland rechts laat liggen.
Het restaurant voor vanavond is geboekt, de boeken uit, dus vandaag feesten we
op z'n Italo's!
Als plaatje een blik op de vissershaven in Chioggia, het centrum in deze regio
waar we (ook al) prima aten.

Een enkel keertje kijk je hier wel eens naar een verdwaalde krantenkop of een headline op TV of op internet. Een cameraman die omviel, Willem en Maxima die dansen en vandaag: Het Mona toetje! Ik ben blij dat Italianen ons niet verstaan en ik dus niets hoef uit te leggen. Als je met een joekel van een camera in een oorlogsgebied gaat neem je natuurlijk een zeker risico. iets groter zelfs dan een loketbediende bij de post. Onze troonopvolger heeft verder toch weinig te doen. Er is maar 1 baan voor hem weggelegd, maar er is geen vacature... Verplicht op een 'mindere baan' solliciteren is dan plotseling niet nodig, dus lekker dansen maar tussen de Babi Pangang en de Doodstrafbussen in Beijing (Vroeger gewoon Peking, tot de gelijknamige eenden er allemaal opgegeten waren). En dan het Mona toetje: Tsja: De spelen zijn bezig! Alles wat meer dan een paar ton verdient mag erheen. Denken ze nu echt dat al die bobo's maandelijks uitkijken naar plastic potten met conserveermiddel?? Als Mona slim is richten ze zich op de doelgroep. Gewone mensen voor wie net als zij die hele 'Olympische gedachte' al zo'n tweeduizend jaar voor Christus afgelopen is.
Wij doen vandaag of we ze niet kennen die Nederlanders. een leuk olijfje voor
in de tuin. Dat heeft de aandacht!

De warmte begint te wennen. Ruim boven de dertig graden en we rijden de rit
naar Bologna zonder airco. Gewoon een raam open gaat prima, dus gaan we door een
saai stuk Italie naar de stad van de Bolognaisesaus. Veel meer weten we er niet
van, al zou de negatieve klank later duidelijk worden. We parkeren op z'n
Amerikaans: Valet parking heet dat daar. Je geeft de sleutels af en de man van
de garage zet Tinus netjes weg. Voor een citytrip moet je niet in augustus komen
zegt ie nog. 'Italy is on a holiday'. Maar wij zien meer dan verwacht. Niet
alleen alle denkbare modezaken, maar prachtige pleinen, torens en gebouwen.
Wauw. De renaissance is hier gaande in de tegenwoordige tijd. We dolen, eten ijs
en verbazen ons over het niet omvallen van een achthonderd jaar oude toren. Gaan
we thuis eens naar Googelen! Op het centrale plein leren we weer waarom Bologna
een negatieve klank heeft. Het was hier dat 'Fascistische cellen' een kwart eeuw
geleden treinen opbliezen. De gedenkplaat is indrukwekkend. Eind de middag gaan
we terug naar de auto, vlak naast het station. DAT station.


De vulling gisteren op deze plaats was natuurlijk bedoeld om mensen niet jaloers te maken. Het vakantiegevoel is onlosmakelijk met de zomerzon verbonden en die zon is volop aanwezig! Een rustige vakantie was de bedoeling. En dat lukt aardig. De meiden tekenen komplete stripverhalen, terwijl wij de boekentas verorberen. Zo was het boek over die vrouw bij die dokter al half december aanwezig onder de kerstboom en na diens laatste naald op de vensterbank in de slaapkamer. Nu heeft deze Kluun eraan moeten geloven! Zelfs deel twee die halsoverkop van Daisy geleend mocht worden, is al bijna uit. Mady staat er net zo voor en nee: elkaars boeken lezen wij niet! Morgen weer een dag weg: Bologna of Padua. We weten het nog niet. Lekker toch zo ongeorganiseerd kunnen zijn? Wel verwacht ik vanavond een bericht van een der collega's: bij een. goeie Staatsloterijuitslag boeken we een weekje bij!

Afzien, puur afzien... Wakker worden van jankende Italiaantjes is onderdeel geworden van het vakantiegevoel. Helaas waren pa Ghetti en ma Caroni nu uitgerekend degenen die WEL naar de paus luisterden en deze gehoorzaamheid leverde in opmerkelijk veel gevallen een tweeling op. We doen het er maar mee en drinken eerst wat bekers Douwe Egberts weg. De broodjes zijn prima en meteen een basis voor dorpjesbezoeken of een gang naar zee of zwembad. Puur afzien dus. Morgen weer een rustdag en dan weer wat actie. hoewel... De gang naar de koelkast is al genoeg eigenlijk! Vandaag is internet waarschijnlijk onder de gigantische bips der buurvrouw klem komen te zitten, maar het plaatje volgt. Niet de buurvrouws vlees, maar de Adriatische zee gaat daarop staan. Of u moet een hele brede monitor aan uw computer hebben staan... Btw: van harte gefeliciteerd langs deze weg voor Rensmurf!

Gisteren hebben we eindelijk een bezoek aan Venetie kunnen brengen! Vanaf ons
vakantiestekje een afstand van bijna honderd kilometer, maar je bent er wel twee
uur zoet mee...
De internetmogelijkheid en de meegebrachte gidsen zorgden voor een gedegen
voorbereiding, zodat we helemaal op de hoogte waren van de Dogen, Casanova,
profeet Marcus en de leukste manieren van transport! De auto ging naar Mestre
voor zes euro in een enorme garage, Daarna per trein naar Venetie voor 1 euro
p.p. (treinen doen we regelmatig in dit land. Gewoon prima geregeld!), na
aankomst te voet over de eilanden naar het San Marcoplein, waar je af en toe van
eiland naar eiland 'hopt' per overzet-gondel.
Deze veer-gondels worden vrijwel niet door toeristen gebruikt aldus de Capitool
gids. En dat klopt. Wel heel zonde... Eenmaal op het San Marcoplein was het een
drukte van jewelste. Rijen voor de palazzi, gondels waar je kon kijken en zelfs
een enorm cruiseschip, vlak langs de gevels. Het geheel was hoogst geslaagd! We
zijn ongeveer in alle bekende Italosteden geweest inmiddels, maar Venetie is
echt uniek!
We waren voorbereid op een tegenvaller, want het zou stinken, super op toeristen
aangepast zijn en nog veel negatieve dingen, maar door de meegenomen boeken
hebben we ook de stad van Vivaldi, het eerste echte Ghetto ter wereld en aardige
Venetianen ontdekt.
Een plaatje kiezen is even moeilijker. Straks ga ik er een aantal op de
Hyvespagina zetten, maar voor hieronder twijfel ik tussen 'superecht' of
'supertoeristisch'. Dan maar allebei!


'Of het toch wel goed weer is' vroeg een ongeruste bezoeker zich af. Jawel!
Geen vuiltje aan de lucht, vanmiddag 33 graden en een kalm briesje vanaf zee.
Het lijkt wel vakantie. En dat mag nog even zo blijven! Lui zijn is hier
namelijk toegestaan. Een tukje aan de warme Adriatische zee (200 meter lopen) of
bij het zwembad (ook 200 meter, maar dan de andere kant uit) is aanbevolen. Je
kunt er ook in stappen, maar beide zijn niet erg verfrissend.
Om af te koelen gaan we met de auto de Po delta liever bekijken. Indrukwekkende
landschappen, halve boerderijen en kleine stadjes kom je overal tegen.
Ook kunnen we koelen in ons vakantie 'huisje'. Een pre-fab hok waarin de Duitse
fabrikant elke centimeter wist te benutten. Zelfs voor een afzuigkap en bidet
werd een plaatsje gevonden, maar de airco heeft ook onze volle aandacht! Dat
slaapt een stuk prettiger.
Het is een soort stacaravan, maar dan zonder wielen. Vier normale bedden en een
complete badkamer geven de privacy van een appartement, terwijl de camping
waarop het staat toch weer de gewone gezelligheid biedt. Lekker luxe op het
eigen houten terras dus internetten voor het 'huis' wordt afgewisseld met
animatieteam activiteiten. Of gewoon: Eindelijk de boeken eens kunnen lezen,
want die zijn volop meegenomen!

Net als thuis zijn computernetwerken in Italië kennelijk een raadsel. Op de
vraag of we konden inloggen op het aanwezige campingnetwerk was het antwoord dat
het vandaag helaas niet werkt. Morgen komt specialist Tommy en die zal er zijn
blik over laten schijnen! Het zal niet zo moeilijk zijn voor deze knutselaar: de
DHCP moet gereset worden. We ontvangen namelijk geen IP adres. Simpel als een
pizza toch?
